Skip to content

Le Propheta

August 7, 2019

Le Propheta
Scribite per Khalil Gibran, traducite in interlingua per Martin Lavallée

Le venita del vascello

Almustafa, le eligite e amate inter omnes, qui esseva le umbra de su proprie jorno, attendeva 12 annos in le citate de Orphalese le retorno de su vascello, le qual debeva reconducer le sur su insula natal.
E le duodecime anno, in le septime jorno de Ielool, le mense del messes, ille scandeva le collina situate extra le muros del urbe e reguardava preter le mar, e, veniente con le bruma, ille appercipeva su vascello.
Tunc largemente se aperiva le portas de su corde e su gaudio exultava procul sur le mar. E, le oculos claudite sur le silentios de su anima, ille precava.

Sed, quando ille redescendeva ab le collina, le tristessa submergeva le e, ab le fundo de su corde, ille pensava:
«Como io partirea in pace e sin dolo? Non, io non quitara iste citate sin un profunde vulnere in mi spirito.
Longe esseva le dies de suffrentia quem io viveva inter iste muros, longe esseva le noctes de solitude; e qui pote franger se ab su suffrentia e ab su solitude sin regret?
Nimie morsellos del spirito io dispergeva in iste stratas, e nimis numerose esseva le infantes de mi aspirationes qui camminava, nude, tra iste collinas, e io non potera distaccar me sin que illos deveni un carga e un dolor.
Non es un vestimento quem io remove in iste die, sed un pelle quem io avelle ab mi proprie manos.
E non es un pensata quem io lassa detra me, sed un corde quem sete e fame rendeva bon.

Sed io non pote morar me plus.
Le mar, le qual voca omne cosas ad illo, me voca e io debe imbarcar me.
Nam remaner, dum le horas se ure in le nocte, serea como glaciar se, crystallisar se e fixar se in un modulo.
Potius io apportarea con me toto lo que es hic. Sed como io poterea?
Un voce non pote portar le lingua e le labios le quales dava ad illo su inaltiamento. Singule, illo affronta le aer.
E singule, sin su nido, le aquila volara tra le sol.»

Quando ille attingeva le pede del collina, ille se retornava de novo verso le mar, e ille videva su vascello que se approximava del porto e sur su proa marineros, homines ab su proprie terra.
E su anima critava ad illi, e ille diceva:
«Filios de mi matre ancestral, vos qui cavalca le undas,
Quante vices vos vogava in mi sonio. E nunc vos veni in mi evelia, e assi realisa mi maxime profunde sonio.
Io es preste partir e le velas displicate de mi impatientia se langue del vento.
Io solo inspirara un ultime halito ab iste aer mansuete, io solo jectara detra me un ultime reguardo plen de amor,
E tunc io stara inter vos, marinero inter altere marineros.
E vos, mar immense, matre addormite,
Qui singule es le reposo e le delivrantia del fluvio e del rivo,
Un ultime curva le fluvio traciara, solo un ultime murmure in iste plana,
E postea io venira ad vos, gutta sin limites intra infinite oceano.»

E dum ille continuava su camminata, ille videva procul viros e feminas quitar lor agros e lor vinias e hastar verso le portas del citate.
E ille audiva lor voces pronunciar su nomine, e se interpellar de agros in agros pro annunciar le arrivata de su vascello.
E ille se diceva:
«An le jorno del separation assemblara nos?
E an il sera dicite que mi crepusculo de heri vero esseva mi alba?
E quem io dara ad iste qui lassava su aratro in le medio del sulco, o ad iste qui arrestava le rota de su fractorio pro uvas?
An mi corde devenira un arbore pesante per fructos quem io potera colliger e distribuer?
E an mi votos debe surger como un fontana, a fin que io pote plenar lor cuppas?
An io es un harpa, a fin que le mano del immensitate poterea facer vibrar, o un flauta, quem su sufflo poterea traversar?
Io es un cercator de silentios, e qual thesauro io discoperiva in le silentios quem io potera dispensar con confidentia?
Si iste jorno es iste de mi recolta, in qual agros io seminava le grano, e in qual saisones oblidava?
Si le hora vero veni quando io debe altiar mi lanterna, non es mi flamma le qual urera intra.
Vacue e obscur io altiara mi lanterna,
E le guardiano del nocte debera versar in illo oleo, e etiam lo illuminar.»

Iste cosas, ille los diceva per parolas. Sed le essentia de su corde remaneva in le fundo de ille. Nam ille ipse non poteva lassar parlar su maxime profunde secreto.

E quando ille entrava in le citate, le integre populo veniva ad ille, e illi se lamentava sur ille per un singule voce.
E le ancianos del citate se avantiava e diceva:
«Non quita nos.
Vos esseva le plen jorno in nostre crepusculo, e vostre juventute dava ad nos sonios pro soniar.
Vos non es un estraniero inter nos, nec nostre invitate, sed nostre filio e nostre amato.
Non suffre que nostre oculos jam suspirar post vostre visage.»

E le prestres e le prestressas diceva ad ille:
«Non lassa le undas del oceano nunc separar nos, e le annos quem vos passava inter nos devenir souvenir.
Vos marchava inter nos qua spirito, e vostre umbra exclarava nostre visages.
Nos multo amava vos. Sed mute e dissimulate per velos esseva nostre amor.
Nunc illo parla alto e forte e vole revelar se ad vos.
E semper esseva que amor solo discoperi su veritabile profundo al hora del separation.»

E le alteres etiam veniva e supplicava le. Sed ille non respondeva. Ille simplemente inclinava su capite e istes qui esseva proxime de ille poteva vider le lacrimas cader sur su pectore.
E ille e le populo avantiava usque le grande placia quadrate coram le templo.
Tunc, femina nominate Almitra exiva ab le sanctuario. Illa esseva cognoscite qua clarvidente.
E ille reguardava la con immense teneressa, nam esseva illa qui primo divinava le e credeva in ille ab su prime jorno in le citate.
Illa salutava le, dicente:
«Propheta de Deo, in questa de lo absolute, longemente vos ha scrutate le horizonte in attender tu vascello.
E nunc vostre vascello reveniva, e vostre deber es partir.
Profunde es vostre aspiration pro le pais de vostre memorias e al demora de vostre maxime grande desiderios; e nostre amor non incatenara vos, e nostre besonios non capera vos.
Tamen, nos demanda ad vos, ante quitar nos, que vos parla ad nos e que tu apporta un pauco ab vostre veritate.
E nos lo dara ad nostre infantes, e lor infantes ad lor infantes, e nunquam illo perira.
In vostre solitude, vos vigilava sur nostre jornos, e in vostre vigilia vos ascoltava le planctos e le risos de nostre somno.
Nunc, revela nos ad nos ipse, e dice ad nos toto lo que esseva revelate ad vos re lo que es inter nascentia e morte.»
E ille respondeva:
«Populo de Orphalese, re lo que io pote parlar si non es lo que emove in iste instante le abyssos de vostre animas?»
*****

Re le Amor

Tunc Almitra diceva: «Parla ad nos re le Amor.»
E ille levava le capite e reguardava le populo assemblate, e le calma extendeva sur illi. E per voce forte ille diceva:
«Quando amor face ad vos signo, seque lo.
Quanquam su vias son dur e rude.
E quando su alas inveloppa vos, cede ad illo.
Quanquam le lamina celate inter su plumas poterea vulnerar vos.
E quando illo parla ad vos, crede in illo.
Quanquam su voce pote fracassar vostre sonios como le vento del nord damnifica vostre jardines.
Nam in le mesme maniera que amor corona vos, illo etiam crucifigera vos.
In le mesme maniera que illo face vos crescer, illo vos puta.
In le mesme maniera que illo eleva se ad vostre altessa e caressa vostre maxime delicate brancas le quales freme sub le sol,
Assi illo descendera usque vostre radices e succutera lor prisa in le terra.
Como fasces de frumento, illo vos recollige in illo ipse.
Illo vos mallea pro denudar vos
Illo vos cribra pro liberar vos ab vostre siliqua.
Illo mole vos usque blanco.
Illo vos impasta usque render vos flexibile.
E tunc illo vos expone ad su foco sancte, a fin que vos pote devenir le pan sacrate del festino sacrate de Deo.
Omne iste cosas, amor complira lo sur vos a fin que vos pote cognoscer le secretos de vostre corde, e per iste cognoscentia devenir un morsello del corde del Vita.
Sed si, in vostre apprehension, vos solo cerca le pace del amor e le placer del amor.
Tunc il vale melio coperir vostre nuditate e quitar le campo ubi amor vos face le messe.
Pro le mundo sin saisones ubi vos ridera, sed non per omne vostre risos, e vos plorara, sed non per omne vostre lacrimas, Amor solo se dona per se ipse, e solo prende per se ipse. Amor non possede, nec vole esser possedite. Nam amor suffice ad amor.
Quando vos ama, vos non deberea dicer, “Deo es in mi corde”, sed in su loco, “Io es in le corde de Deo”.
E non pensa que vos pote inflecter le curso del amor nam amor, si illo trova vos digne re illo, dirige vostre curso.
Amor ha nulle desiderio quam se complir.
Sed si vos ama e que vostre besonios debe haber desiderios, que illos sia assi: funder e fluer como le rivo que canta su melodia al nocte.
Cognoscer le dolor de nimie teneressa.
Esser vulnerate per vostre proprie comprehension del amor; e sanguinar ab illo voluntarimente e in gaudio.
Se eveliar al alba con corde preste ad volar via e render gratia pro un nove jorno de amor;
Se reposar in le medio del jorno e meditar sur le ecstase del amor;
Retornar in su demora in le crepusculo con gratitude;
E tunc se indormir con un prece pro le ben-esser in vostre corde e un canto de laudes sur vostre labios.»
*****

Re le Maritage

Tunc Almitra parlava de nove e diceva,
«Quid re Maritage, maestro?»
E ille respondeva:
«Vos nasceva insimul, e insimul vos sera pro semper.
Vos sera insimul quando le blanc alas del morte rumpera vostre dies.
Ita, vos sera insimul mesmo in le silentiose memoria de Deo.
Sed que vos lassa le spatio entrar intra vostre union.
E que le ventos del celo dansa inter vos.
Ama vos mutuemente, sed non face ab amor catena.
Lassa lo in su loco esser un mar dansante inter le costas de vostre animas.
Plena cata uno le cuppa del altere, sed non bibe ab le mesme cuppa.
Dona al altere ab vostre pan, sed non mangia ab le mesme trencho.
Canta e dansa insimul e sia gaudiose, sed lassa cata uno de vos esser sol.
Nam le cordas del lut son sol dum illos vibra per le mesme harmonia.
Dona vostre cordes, sed non totalmente le un del altere.
Nam sol le mano del vita pote continer vostre cordes.
E sta insimul, sed etiam non nimis proxime:
Nam le pilares del templo ha inter illos distantia,
E le querco e le cypresso non cresce al umbra le un del altere.»
*****

Re le Infantes

E un femina qui teneva un baby contra su sino diceva:
«Parla ad nos re le Infantes».
E ille diceva:
«Vostre infantes non son vostre infantes.
Illi son le filios e le filias del appello del Vita al Vita.
Illi veni tra vos sed non ab vos.
E quanquam illi son con vos, illi non pertine ad vos.
Vos pote donar ad illi vostre amor, sed non vostre pensatas.
Nam illi ha lor proprie pensatas.
Vos pote allogiar lor corpores, sed non lor animas.
Nam lor animas reside in le casa de deman quem vos non pote visitar, non mesmo in vostre sonios.
Vos pote effortiar vos esser como illi, sed non cerca facer les secundo vostre imagine.
Nam le vita non marcha retrogradente, nec mora con heri.
Vos es le arcos per le quales vostre infantes son propulsate, tal como flechas vivente.
Le Archero visa le scopo sur le cammino del Infinite, e ille vos tende per Su potentia a fin que Su sagittas vola veloce e lontan.
Que le tension quem vos dona per le mano del Archero visa le gaudio.
Nam de mesmo que ille ama le sagitta que vola, Ille etiam ama le arco que es stabile.»
*****

Re le Dono

Tunc un ric homine diceva: «Parla ad nos re le Dono.»
E ille respondeva:
«Vos dona, sed multo pauco quando vos dona ab vostre possessiones.
Es quando vos dona ab vos ipse que vos dona veritabilemente.
Nam quid son vostre possessiones, sinon cosa quem vos conserva e guarda pro pavor haber besonio de illos le die sequente?
E deman, quid apportara deman al can nimis previdente qui interra su ossos in le sablo sin pistas, dum ille seque le peregrinos in le sancte urbe?
E quid es pavor del miseria sinon le miseria ipse?
Le timor del sete coram vostre puteo que disborda jam non es inextinguibile sete?
Il ha istes qui dona pauco ab le abundantia quem illi possede – e illi dona lo pro suscitar le gratitude e lor secrete desiderio corrumpe lor donos.
E il ha istes qui possede pauco e qui lo dona integremente.
Celles ha fide in le vita e in le generositate del vita, e lor coffro nunquam se vacua.
Il ha istes qui dona con gaudio, e iste gaudio es lor recompensa.
E il ha istes qui dona in le dolor, e iste dolor es lor baptismo.
E il ha istes qui dona e qui non senti dolor ab illo, nec cerca le gaudio, nec dona habente conscientia de lor virtute.
Illi dona como, illac, le le myrto exhala su perfumo in le spatio del vallea.
Per le manos de celles Deo parla, e ab le fundo de lor oculos Ille surride al terra.
Es bon donar quando on vos lo pete, sed es melio donar quando on non vos lo pete, per comprehension;
E pro iste cuje manos son aperte, le questa de iste qui recipera es un gaudio plus grande quam le dono ipse.
E an il ha nihil quem vos volerea refusar?
Toto lo que vos possede, un die illo sera donate;
Tunc nunc dona, a fin que le saison del dono sia le vostre e non celle de vostre heredes.
Vos subinde dice: “Io donara, sed solo ad istes qui lo mere.”
Le arbores de vostre hortos non parla assi, nec le greges in vostre pasturas.
Illi dona assi que illi pote viver, nam pro illi, retener es perir.
Assecuratemente, iste qui es digne reciper su jornos e su noctes etiam es digne reciper le ceterum ab vos.
E iste qui mere biber al oceano del vita etiam mere plenar su cuppa ad vostre parve rivo.
E qual merito plus grande il pote exister quam iste que cuba in le corage e le confidentia, e mesmo in le caritate reciper?
E qui vos es pro que homine debe disvela su pectore e abandonar su feritate, assi que vos pote vider su dignitate denudate e su feritate exponite?
Primo vigila merer vos ipse poter donar, e esser instrumento del dono.
Nam, in veritate, es le vita que dona al vita – dum vos, qui imagina donar, es nihil altere quam teste.
E vos qui recipe – e vos omnes recipe – non percipe le gratitude como un fardo, nam isto serea imponer un jugo ad vos ipse, como ad iste qui dona.
Eleva vos plus tosto con iste qui donava ad vos per su offerendas, como con alas.
Nam nimis inquietar se pro su debita es dubitar ab su generositate, qui ha le benevolente terra qua matre, e Deo qua patre.»
****

Re le Mangiar e le Biber

Postea, un vetule homine, un albergero, diceva: «Parla ad nos re le Mangiar e le Biber».
E ille diceva:
«Que vos pote viver ab le perfumo del terra, e como un planta esser satiate per lumine.
Sed como vos debe occider pro mangiar, e robar al neonato le lacte de su matre pro appaciar vostre sete, tunc face ab illo un acto de adoration.
E que vostre tabula se erige como un altar sur le qual le puro e le innocente del foreste e del plana sera sacrificate pro lo que es plus pur e itero plus innocente in le homine.
Quando vos occide un animal, dice ad illo in vostre corde:
“Per iste mesme potentia le qual dona ad vos le morte, io etiam es condemnate ad morte; e io etiam sera devorate.
Nam le lege le qual livrava vos inter mi manos livrara me ad itero plus potente mano.
Vostre sanguine e mi sanguine son nihil altere quam le sapa le qual nutri le arbore del celo.”
E quando vos manduca un pomo per vostre dentes, dice ad illo in vostre corde:
“Vostre granas vivera in mi corpore,
E le buttones de tu demanes se efflorescera in mi corde,
E vostre perfumo sera mi halito,
E insimul nos nos incantara in omne saisones.”
E in autumno, quando vos vindemia le uva ab vostre vinia pro apportar lo al fractorio, dice in vostre corde:
“Io etiam es un vinia, e mi fructos sera recoltate pro esser pressate.
E como un vino nove, io sera conservate in eternal amphoras.”
E in hiberno, quando vos tira le vino, que il ha in vostre corde un canto pro cata cuppa;
E que il ha in iste canto un pensata pro le jornos de autumno, e pro le vinia, e pro le fractorio.»
*****

Re le Labor

Tunc un arator diceva: «Parla ad nos re le Labor.»
E ille respondeva:
«Vos labora a fin de marchar secundo le rhythmo del terra e del anima del terra.
Nam esser otiose significa devenir estranie al saisones, e deviar ab le procession del vita, le qual marcha con majestate e in fer submission verso lo infinite.
Quando vos labora, vos es un flauta cuje corde transforma in musica le susurration del horas.
Qui inter vos volerea esser un mute e silentiose canna, dum le integre mundo canta al unisono?
On vos semper diceva que le labor es un malediction e que le labor es un infortuna.
Sed io vos lo dice, quando vos labora, vos compli un parte del maxime ancian sonio del terra, le qual era assignate ad vos quando iste sonio nasceva.
E in guardante vos proxime del labor, vos es in le veritabile amor del vita.
E amar le vita per le labor es devenir intime con le maxime secreto del vita.
Sed si in vostre suffrentia, vos considera le nascentia como un affliction, e le peso del carne como un malediction inscribite sur vostre fronte, tunc io responde que nihil altere quam le sudor de vostre fronte pote lavar lo que es inscribite illac.
On etiam diceva ad vos que le vita es obscuritate, e in vostre lassitude vos repete lo que dice le lassos.
E io dice ad vos que le vita es in effecto obscur salvo illac ubi il ha impeto,
E omne impeto es cec salvo illac ubi il ha cognoscentia.
E omne cognoscentia es van salvo illac ubi il ha labor,
E omne labor es futile salvo illac ubi il ha amor;
E quando vos labora con amor vos alliga vostre esser ad vostre esser, e vos al alteres, e vos ad Deo.
E quid significa laborar con amor?
Es texer un stoffa per un filo tirate ab vostre corde, como si vostre amata deberea portar iste stoffa.
Es struer un casa con affection, como si vostre amate deberea resider in iste casa.
Es seminar le grano con teneressa, e recoltar le messe in gaudio, como si vostre amate deberea mangiar su fructo.
Es insufflar in omne cosas quem vos fabrica le essentia de vostre spirito.
E saper que omne venerabile mortes se tene apud vos e reguarda.
Io subinde audiva vos dicer, como si vos parlarea in vostre somno: “Iste qui labora le marmore, e disvela ab le petra le forma de su anima, es plus nobile quam iste qui ara le terra.
E iste qui sasi le iris pro extender lo sur un tela secundo le imagine de un homine, vale plus quam iste qui fabrica sandalias pro nostre pedes.”
Sed io dice, non in mi somno, sed in le plen evelia del medio del jorno, que le vento non parla con plus de teneressa al gigante querco quam al minime ab le parve pedunculos de herba;
E que solo es grande iste qui, per su proprie amor, metamorphosa le voce del vento in un canto plus dulce.
Labor es amor rendite visibile.
E si vos non pote laborar per amor sed solo per disgusto, vale melio quitar vostre labor e seder al porta del templo e reciper le almosna ab istes qui labora in gaudio.
Nam si vos face le pan con indifferentia, vos face un pan amar le qual appacia ad medietate le fame del homine.
E si vos pressa le uva in mal gratia, vostre rancor distilla un toxico in le vino.
E si vos canta como le angelos, sed non ama le canto, vos assurda le aures del homines ab le voces del jorno e ab le voces del nocte.»
*****

Re le Gaudio e le Tristessa

Pois un femina diceva: «Parla ad nos re le Gaudio e re le Tristessa».
E ille respondeva:
«Vostre gaudio es vostre tristessa sin masca.
E le puteo ipse ab ubi erumpe vostre risos subinde esseva plenate per vostre lacrimas.
E como pote esser alteremente?
Quanto plus le tristessa excava lo interior de vostre esser, tanto plus vos pote continer gaudio.
Le cuppa le qual contine vostre vino, an illo non es le cuppa ipse le qual esseva ardite in le furno del ollero?
E le lut le qual appacia vostre spirito, an illo non proveni ab le mesme ligno le qual esseva laborate per le cultello?
Quando vos esseva gaudiose, reguarda profundemente in vostre corde e vos trovara que solo lo que rendeva vos triste apporta vos gaudio.
E quando vos es plen de tristessa, reguarda de novo in vostre corde, e vos videra que vero vos plora lo que esseva vostre delecto.
Alicunos ab vos dice: «Le gaudio es plus magne quam le tristessa», e alteres dice: «non, le tristessa es plus magne».
Sed io dice lo ad vos, illos son inseparabile.
Insimul illos veni, e quando le uno es sedite sol con vos ad vostre tabula, memora vos que le altero dormi in vostre lecto.
Vero, vos es como un balancia suspendite inter vostre tristessa e vostre gaudio.
Es solo quando vos es vacue que vos es immobile e equilibre.
Quando le guardiano del thesauro leva vos pro pesar su auro e su argento, tunc es necesse que vostre gaudio o vostre tristessa se eleva o se abassa.»
*****


Re le Casas

Tunc un mason veniva e diceva: «Parla ad nos re le Casas.»
E ille respondeva:
«Construe in vostre imagination un cabana de folios in le deserto, ante struer un casa intra le urbe.
Nam del mesme modo que vos retorna ad vostre casa al crepusculo, assi es pro le viagiator qui es in vos, le eterne isolato e solitario.
Vostre casa es vostre corpore ampliate.
Illo effloresce al sol e dormi in le silentio del nocte; e non remane sin sonios. An vostre casa non sonia? E soniante, an illo non quita le urbe pro le silva o le summitate del collina?
Oh, si io poteva assemblar vostre casas in mi mano e tal un seminator disperger los in le foreste o in le prato.
Que le valleas sia vostre stratas e le verde sentieros vostre allées, que vos pote cercar vos tra le vinias, e revenir con le fragrantias del terra in vostre vestimentos.
Sed le tempore pro iste cosas non itero veniva.
In lor pavor, vostre atavos assemblava vos nimis proxime le unes del alteres. E iste pavor durara itero un pauco. Itero un pauco, le muros de vostre citates separara vostre cordes ab vostre agros.
E dice ad me, populo de Orphalese, quid vos ha in iste casas? Quem vos guarda detra iste portas barrate?
An vos ha le pace, le quiete fortia le qual revela vostre potentia?
An vos ha memorias, iste scintillante voltas le quales ultrapassa le summitates del spirito?
An vos ha le beltate, le qual duce le corde del cosas formate ab le ligno e le petra verso le sancte montania?
Dice ad me, an vos ha iste cosas in vostre demoras?
O an vos solo ha le conforto,o le avidia del conforto, iste furtive cosa le qual se glissa in le casa qua un invitato, pois devenir un hospite, e postea un maestro?
Ita, e illo deveni domator qui con furca e flagello face marionettes ab vostre maxime generose desiderios.
Quanquam su manos son ab villuto, su corde es facite ab ferro.
Illo cuna vos usque somno, a fin de remaner ad vostre capitiera e irrider se re le dignitate del carne.
Illo se burla de vostre sensos le quales son robuste, e cuba los in watta como fragile vasos.
Vero, le desiderio del conforto assassina le ardor del anima, e seque balante su funeral.
Sed vos, infantes del spatios, cuje reposo semper es tormentate, vos non sera nec capturate, nec domate.
Vostre casa non sera un ancora, sed un mast.
Illo non sera un lustrose stoffa le qual coperi un plaga, sed un palpebra le qual protege le oculo.
Vos non plicara vostre alas a fin de poter transir le portas, nec curvara vostre capites assi que illo non colpa le plafond, nec time respirar, pavorose de que le muros se frange e cade,
Vos non residera in tumbas facite per le mortos pro le viventes.
E mesmo abundantemente plen de magnificentia e de splendor, vostre casa non retenera vostre secreto, nec albergara vostre desiderios.
Nam lo que es illimitate in vos demora in le palatio del celo, cuje porta es le bruma del matutino, e cuje fenestras son le cantos e le silentios del nocte.»
*****

Re le Vestimentos

E le texitor diceva: «Parla ad nos re le Vestimentos.»
E ille respondeva:
«Vostre vestimentos dissimula un grande parte de vostre beltate, sed non cela lo que es fede.
E quanquam vos cerca in le habitos le libertate de vostre intimitate, vos pote trovar illac un harnese e un catena.
Que vostre esser pote incontrar le sol e le vento con plus ab vostre carne, e minus ab vostre effectos.
Nam le sufflo del vita es in le lumine del sol, e le mano del vita es in le vento.
Alicunos ab vos dice: «Es le vento ab le nord le qual ha texite le habitos quem nos porta.»
E io dice: «Ita, esseva le vento ab le nord,
Sed vergonia esseva su mestiero, e le amollimento del corpore su filo.
E quando su obra esseva terminate, illo ride in le foreste.
Nunquam oblida que le pudor es un scuto contra le reguardo impur.
E que quando lo impur non sera plus, quid devenira le pudor, si non es un entrave e un opprobrio del spirito?
E non oblida que le terra se delecta sentir vostre nude pedes e que le ventos solo attende luder con vostre capillatura.»
*****

Le Emption e le Vendita

E un mercante diceva: «Parla ad nos re Comprar e Vender.»
E ille respondeva:
«Pro vos le terra produce su fructos, e vos nunquam sera indigente si vos sape como plenar vostre manos.
Es in le excambio del donos del terra que vos trovara le abundantia e sera satisfacite.
Tamen, si illo non es facite con amor e amabile justitia, le excambio pote conducer le unes al aviditate e le alteres al fame.
Quando, sur le placia del mercato, vos labora ab le mar, ab le agros e ab le vinias, incontra le texitores, le olleros e le recoltatores de species—
Tunc invoca le maestro spirito del terra, que ille veni in le medio de vos e sanctifica le pesos e le mesura le quales compara valor contra valor.
E non tolera que istes cuje manos son sterile prende parte in vostre transactiones, celles qui vende lor parolas contra vostre labor.
Ad celles, vos poterea dicer:
«Veni con nos in le agro, o va con nostre fratres al mar e jecta tu rete;
Nam le terra e le mar sera generose con te assi como con nos.»
Si veni cantatores, cantatrice e sonatores de flauta—etiam compra ab lor offertas.
Nam etiam illi collige le fructos e le incenso e lo que illi vos apporta, quanquam formate ab sonios, son vestimentos e nutrimento pro vostre anima.
E ante quitar le placia del mercato, assecura vos que nemo parti con le manos vacue.
Nam le maestro spirito del terra non dormira in pace secundo le desiderio del vento, usque quando le besonios del minime ab inter vos sia satisfacite.»
*****

Re le Crimine e le Castigamento

Tunc un ab le judices del citate se levava e diceva: «Parla ad nos re le Crimine e le Castigamento».
E ille respondeva:
«Es quando vostre spirito erra secundo le voluntate del vento,
Que vos, sol e imprudente, causa damno al alteres e per consequente ad vos ipse.
E pro iste damno, vos debe colpar e attender in le disdigno al porta del eligitos.
Como le oceano es vostre io-divin;
Illo remane pro semper immaculate.
E como le ethere illo solo subleva istes qui ha alas.
Como le sol es vostre io-divin;
Illo sape nihil re le tunnel del talpa, nec cerca in le foramines serpentes.
Sed vostre io-divin non reside sol in vostre esser,
Multo in vos es itero human, e multo in vos non es itero human,
Sed como nano informe qui ambula addormite in le bruma, al cerca de su proprie evelia.
E re lo human in vos io volerea parlar nunc.
Nam es illo e non vostre io-divin, nec le nano in le bruma, qui cognosce le crimine e le castigamento del crimine.
Subinde io audiva vos parlar re iste qui committeva un falta como si ille non esseva un ab vos, sed un estraniero inter vos e un intruso in vostre mundo.
Sed io lo dice ad vos, del mesme modo que le sancto e le justo non pote se elevar preter lo que es maxime elevate in cata uno ab nos,
Equalmente, le maligno e le debile non pote se affundar tanto basso quam lo que etiam es in nos le maxime vil.
E de mesmo como un sol folio solo jalni con le silentiose assentimento del arbore in su totalitate,
Le culpator non pote committer faltas sin le secrete voluntate de omne vos.
Como un procession, vos insimul ambula verso vostre io-divin.
Vos es le cammino e le viagiatores.
E quando un ab vos cade, ille cade pro istes qui son detra ille, preveniente les re le petra le qual illo faceva le obstar.
Ita, e ille cade pro istes qui son coram ille qui, quanquam habente le pede plus agile e plus secur, tamen non removeva le petra.
E isto itero, mesmo si iste parolas debe multo pesar sur vostre cordes:
Le occision non es inexplicabile pro iste qui es le victima de illo.
E iste qui esseva robate non es irreprochabile pro esser furate.
E le justo non es innocente ab le delictos del maligno,
E iste cuje manos son pur non es intacte ab le actos del perfidioso.
Ita, le delinquente subinde es le victima de iste quem ille vulnerava.
E itero plus subinde, le condemnato porta le onere del innocente e del irreprochabile.
Vos non pote separar le justo ab le injusto e le culpabile ab le innocente;
Nam illi se tene unite coram le facie del sol, como le filo nigre e blanc texite insimul.
E quando le nigre filo rumpe, le texitor examina tote le texito, assi como su mestiero.
Si un ab vos duce coram le judice le femina infidel,
Que ille etiam pone in balancia le corde de su sposo, e mesura su anima con circumspection.
E que iste qui volerea flagellar le ultragiator, considera le anima de iste qui es offendite.
Si un ab vos puni in le nomine del virtute e planta su hacha intra le arbore torquite, que ille reguarda le radices de illo;
E vero, ille trovara le radices de lo ben e de lo mal, de lo fecunde e de lo sterile, commiscite insimul in le corde silentiose del terra.
E vos, judices qui vole esser juste.
Qual judicamento vos pronuncia contra iste qui, quanquam honeste in su carne es furator in spirito?
Qual sanction vos impone ad iste qui occide in le carne dum su proprie spirito esseva occidite?
E como vos perseque iste qui in su actos delude e oppressa,
Sed qui es ille ipse affligite e ultragiate?
E como vos punira istes pro qui le remorso jam es plus grande quam lor delictos?
An le remorso non es le justitia rendite per iste lege ipse quem vos vole servir?
Tamen, vos non pote infliger le remorso al innocente, nec liberar ab illo le corde del condemnato.
Inconsciemente, ille vocara in le nocte, a fin que le homines se evelia e se considera.
E vos qui vole comprender le justitia, como vos lo facera sin reguardar omne cosas in plen lumine?
Tunc solo vos sapera que le homine juste e le cadito son un sol homine erecte in le crepusculo, inter le nocte de su io nano e le jorno de su io-divin.
E que le petra angular del templo non es plus alte quam le maxime profunde petra de su fundationes.»
*****

Re le Leges

Pois un jurista diceva: «Sed quid re nostre Leges, maestro?»
E ille respondeva:
«Vos vos delecta in establir leges,
Sed vos experimenta delicia itero plus grande in violar los.
Tal como infantes ludente al bordo del oceano, qui construe con perseverantia castellos de sablo, pois los destrue ridente.
E quando vos los destrue, le oceano ride con vos.
Vero, le oceano semper ride con innocentia.
Sed quem dicer re istes pro qui le vita non es un oceano, e pro le qual le leges human non son castellos de sablo,
Sed pro qui le vita es un rocca, e le lege un cisello per le qual illi volerea taliar lo secundo lor proprie imagine?
Quem dicer re le paralysato qui odia le dansatores?
Quem dicer re le bove que ama su jugo, e pro le qual le impeto e le damo son cosas disviate e vagabunde?
Quem dicer re le vetere serpente que non pote plus perder su pelle, e pro le qual omne alteres son nude e sin pudor?
E re iste qui arriva le prime al festa del maritage e qui, satiate e fatigate, parti clamante que omne festas son prevaricationes e le convivas proscriptos?
Quem io dicerea re illi sinon que illi etiam se tene in le lumine, sed que illi torna le dorso al sol?
Illi solo vide lor umbras, e lor umbras son lor leges.
E quem significa le sol pro illi, si non un creator de umbras?
E que es recognoscer le leges, sinon se bassar e traciar lor umbras sur le solo?
Sed vos qui ambula coram le sol, qual imagines designate sur le solo pote arrestar vos?
Vos qui viagia con le vento, qual amenoscopio dirigera vostre cursa?
Qual lege del homine constringera vos, si vos non rumpe vostre jugo sur ulle porta de prision facite per le homine?
Qual lege vos timera, si vos dansa e non obsta sur ulle catena de ferro forgiate per le homine?
E qui potera ducer vos in justitia, si vos avelle vostre vestimento e non lassa los in ulle cammino traciate per le homine?
Populo de Orphalese, vos pote assurdar le tambur, e distender le cordas del lyra, sed qui potera interdicer al aloda cantar?»
*****

Re le Libertate

E un orator diceva: «Parla ad nos re le Libertate».
E ille respondeva:
«Io videva vos prosternar vos coram le portas del citate e in vostre penates, e adorar vostre proprie libertate,
Como le sclavos qui humilia se coram un tyranno e lauda le, dum ille annihila les.
Ita, in le boschetto del templo e in le umbra del citadella, io videva le maxime libere ab vos portar lor libertate como jugo o manillas.
E mi corde sanguinava in mi conscientia; nam vos non pote esser libere quando le desiderio ipse del libertate devenira un collar, e quando vos cessara discurrer re le libertate como scopo e accomplimento.
Vero, vos sera libere non quando vostre jornos sera sin tormentos e vostre noctes sera sin desiderio o algesia,
Sed plus quando iste cosas circumferera vostre vita, que tamen vos altiara vos preter illos, nude e sin ligamines.
E como vos altiara vos preter vostre jornos e vostre noctes, sinon rumpente le catenas que vos ipse, al aurora de vostre intendimento, figeva circum vostre matur etate?
Vero, lo que vos nomina libertate es le maxime solide ab iste catenas, quanquam su anellos scintilla al sol e ceca vostre oculos.
E. pro devenir libere, quem altere vos vole remover quam fragmentos de vos ipse?
Si existe lege injuste quem vos volerea abolir, dice ad vos que iste lege esseva scribite per vostre mano sur vostre proprie fronte.
Vos non potera rader lo urente vostre tabulas del lege, nec lavante le fronte de vostre judices, mesmo si vos effundeva le integre mar sur illi.
E si vos vole disthronar un despota, primo vide si le imagine de su throno erigite in vos es ben destruite.
Nam como tyranno pote governar istes qui son libere e fer sin que existe un tyrannia in lor proprie libertate e un vergonia re lor proprie feritate?
E si vos vole distantiar un tormento, reguarda in qual mesura iste enoio non esseva imponite ad vos: es per vos que illo esseva seligite.
E si vos desidera chassar un angustia, le sedia de iste anxietate es in vostre corde e non in le mano del timor.
Vero, omne cosas se move in vos in un constante semi-prisa, ponente insimul lo quem vos time e lo quem vos ama, lo quem vos perseque e lo quem vos prefere fugir.
Omne isto se move in vostre intime esser como luces e umbras, per pares interligate.
E quando le umbra diminue e se evanesce, le luce que persiste deveni le umbra de altere lumine.
E assi es pro vostre libertate le qual, quando illo perde su catenas, deveni le catena de un plus grande libertate.»
*****

Re le Ration e le Passion

E le prestressa interveniva de novo e diceva: «Parla ad nos re Ration e le Passion.»
E ille respondeva:
«Vostre anima subinde es un campo de battalia intra le qual vostre ration e vostre judicamento propugna contra vostre passion e vostre voracitate.
Que io pote esser le emissario de pace de vostre anima, e transformar le discordia e le rivalitate de lo que constitue vos in unitate e melodia.
Si io lo poteva, io serea iste qui face le pace in vostre anima, e metamorphosa le discordia e le antagonismo de vostre fundamentos ad in unitate e melodia.
Vostre ration e vostre passion son le governaculo e le velas de vostre anima le quales naviga de porto in porto.
Si sive vostre invirgatura sive vostre governaculo se rumpe, vos solo pote esser rolate e partir al deriva, o remaner ancorate in un lectiera in plen mar.
Nam si le ration regna sol, illo restringe le fortia: e le passion le qual abandona se ipse es un flamma le qual se ure usque su proprie extinction.
Per consequente, lassa vostre anima exaltar vostre ration usque le altores del passion, assi que illo pote cantar;
E lassa le ration diriger vostre passion a fin que vostre passion vive tra su resurrectiones quotidian e, tal le phenice, renascer ab su proprie cineres.
Io volerea que vos considera vostre judicamento e vostre appetito como vos lo facerea in vostre casa pro duo amate invitatos.
Vos certo non volerea honorar un invitato plus quam altere; nam iste qui es plus attentive verso un ab illi risca perder le amor e le fidelitate ab ambes.
Inter le collinas, quando vos vos sede al umbra fresc del blanc poplos compartiente le pace e le serenitate del lontan campos e del pratos — tunc lassa vostre corde dicer in silentio:
«Deo se reposa in le ration.»
E quando le tempesta arriva e que un potente vento succute le silva e que le tonitro e le fulgure proclama le majestate del celos — tunc lassa vostre corde dicer con deferentia: «Deo move in le passion».
E nam vos solo es un sufflo ab le sphera de Deo e un folio in le silva de Deo, vos etiam debe reposar in le ration e vos mover in le passion.»
*****

Re le Dolor
E un femina parlava, dicente: «Parla ad nos re le Dolor.»
E ille respondeva:
«Le dolor marca le trencho in le cortice in le qual vostre intelligentia es recludite.
De mesmo que le nucleo del fructo debe se rumper pro que su germine pote se offerer al sol, de mesmo vos debe cognoscer le suffrentia.
E si vos poteva guardar vostre corde in le meraviliamento del miraculos quotidian de vostre vita, vostre dolor non semblarea minus surprendente quam vostre gaudio;
Vos acceptarea le saisones de vostre corde in e mesme maniera como vos semper acceptava le succession del saisones in vostre campanias.
E vos serenmente observarea le hibernos del affliction.
Multo ab vostre dolor es seligite per vos ipse.
Es le amar potion per le qual le medico qui es in vos sana vostre malade esser.
Ergo sia confidente in iste medico, e bibe su remedio in silentio e con tranquillitate:
Nam su mano, quanquam illo es pesante e rude, es guidate per le tenere mano del Invisibile,
E le cuppa quem ille apporta ad vos, mesmo si illo ure vostre labios, esseva modellate in le argilla humectate per le proprie sacrate lacrimas del Ollero.»
*****

Re le Cognoscentia de Se

Un homine tunc diceva: «Parla ad nos re le Cognoscentia de Se.»
E ille respondeva:
«Vostre corde cognosce in silentio le secretos del jornos e del noctes.
Sed vostre aures ha sete ascoltar le palpitation del saper de tu corde.
Vos volerea cognoscer in parolas lo que tu semper cognosceva in pensatas.
Vos volerea tanger per vostre digitos le nude corpore de tu sonios.
E es bon que vos lo vole.
Le secrete fonte de vostre anima debe irrorar e fluer susurrante verso le mar;
E le thesauro de vostre infinite profundores sera revelate ad tu oculos.
Sed que nulle balancia pesa iste incognite ricchessa;
Que nulle pertica, nec ulle linea de sonda, explora le profundores de vostre saper,
Nam le se es un mar sin limites nec mesuras.
Non dice: Io trovava le veritate, sed in su loco: Io trovava un veritate.
Non dice: Io trovava le cammino del anima, sed in su loco: Io incontrava le anima qui ambulava sur mi cammino.
Nam le anima marcha sur omne camminos.
Le anima non avantia in recte linea, nec cresce verticalmente como un canna.
Le anima se displica, tal como un loto con innumerabile petalos.»
*****

Re le Inseniamento

Tunc un professor diceva ad ille: «Parla ad nos re le Inseniamento.»
E ille respondeva:
«Nemo pote revelar ad vos lo que non jam jace, semi-somne, in le limbos de tu saper.
Le maestro qui deambula in le umbra del templo inter su discipulos non transmitte ad illi un parte ab su sagessa, sed in su loco ab su fide e ab su bontate.
Si ille es vermente sage, ille non ordinara ad vos entrar in le casa de su sagessa, sed ille in su loco conduce vos usque le limine de vostre proprie spirito.
Le astronomo forsan pote parlar ad vos re su conception del spatio, sed ille non pote transmitter ad vos su conception.
Le musico pote cantar pro vos le rhythmo le qual vibra in le integre universo, sed ille non pote donar ad vos le aure le qual percipe iste rhythmo, nec le voce le qual lo reproduce.
E iste qui es versate in le scientia del numeros pote disserer ad vos re le dominios del pesos e mesuras, sed ille non pote conducer vos plus foras.
Nam le vision de un homine non pote se elevar prestante le alas de un altere.
E de mesmo que cata uno ab vos remane sol in presentia de Deo, assi, cata uno ab vos debe remaner sol in su cognoscentia de Deo e in su comprehension del terra.»
*****

Re le Amicitate

Un juvene diceva: «Parla ad nos re le Amicitate.»
E ille respondeva:
«Vostre amico es vostre aspirationes plenate.
Illo es le agro quem vos semina con amor e recolta con gratitude.
Illo es vostre tabula e vostre camino.
Nam vos veni ad illo con vostre fame e vos lo cerca pro trovar le pace.
Quando vostre amico confide ad vos le fundo de su pensata, vos non time le “no” in vostre spirito e vos non retene le “ita.”
E quando ille es silentiose, vostre corde non cessa ascoltar le sue;
Nam in amicitate, omne pensatas, omne desiderios, omne expectationes nasce e se comparti sin parolas e con discrete gaudio.
Quando vos quita vostre amico, non sia attristate;
Nam lo que vos maxime cole in ille pote esser rendite plus clar in su absentia, como le montania es plus visibile pro le oculos del camminator qui lo contempla ab le plana.
Que il habe nulle altere motivo pro amicitate quam approfundamento del spirito;
Nam amor in questa de un altere scopo quam le revelation de su mysterio non es amor, sed rete jectate sur le aqua: lo que vos prende es van.
E dona ad vostre amico lo melior ab vos ipse.
Si ille debe cognoscer le refluxo de vostre marea, que ille etiam cognosce le fluxo de illo.
Nam quid ergo es vostre amico si vos le vide con sol dono horas pro occider?
Semper veni vider le con horas pro viver.
Nam ille es ibi pro plenar vostre aspirationes, sed non vostre vacuo.
E in le dulcor del amicitate, que il habe le riso e le condivision del placeres.
Nam es in le rore de modeste cosas que le corde trova su matutino e su frescor.»
*****

Re le Conversation

Pois un erudito demandava ad ille: «Parla ad nos re le Conversation.»
E ille respondeva:
«Vos parla quando vos cessa esser in pace con vostre pensatas,
E quando vos non pote remaner plus lontan in le solitude de vostre corde, vos vive sur vostre labios. Le sono del voce tunc deveni intertenimento e passatempore.
E in un grande parte de vostre discursos, le pensata es a medietate assassinate.
Nam le pensata es ave de spatio le qual in le cavia del parolas pote displicar su alas, sed non se involar.
Il ha inter vos istes qui cerca le garrules nam illi time esser sol.
Le silentio del isolamento monstra ad illi le nuditate de lor esser e illi volerea escappar.
E il ha istes qui parla e, sin ulle premeditation e sin esser consciente re isto, divulga un veritate quem illi ipse non comprehende.
Finalmente il ha iste qui possede le veritate interiormente sed non lo exprime per parolas.
In le sino de tal esseres, le spirito reside in le battamento del silentio.
Quando vos incontra vostre amico sur le bordo del cammino o sur le placia del mercato, lassa le spirito in vos mover vostre labios e diriger vostre lingua.
Lassa le voce celate in vostre voce susurrar al aure de su aure;
Nam su anima retenera le veritate de vostre corde como le gusto del vino persiste in le bucca,
Quando le color es oblidate e que le flacon non existe plus.»
******

Re le Tempore

Tunc un astronomo diceva: «Maestro, e le Tempore, quid illo es?»
Ille respondeva:
«Vos volerea mesurar le tempore, illo que ha nulle mesura e que es dismensurate.
Vos volerea adjustar vostre comportamento e mesmo diriger le curso de vostre spirito secundo le horas e le saisones.
Ab le tempore, vos volerea facer un riviera sur le ripas del quales vos venirea seder vos pro reguardar lo fluer.
Tamen, lo intemporal in vos es conscie re le intemporalitate del vita,
E sape que heri es nihil altere quam le recollection de hodie, que deman solo es su sonio;
Que isto que in vos canta e medita semper habita intra le frontieras de iste initial instante le qual dispergeva le stellas in le spatio.
Qui inter vos non senti que su capacitate de amor es sin limites?
E tamen, qui non senti iste mesme amor, quanquam illimitate, imprisionate in le centro de su esser e movente non ab un pensata de amor ad un altere pensata de amor, nec de actos de amor ad altere actos de amor?
E an le tempore non es, tal como le amor, indivisibile e fixe?
Sed si es necesse ad vos, in vostre pensata, trenchar le tempore in saisones, que cata uno incircula omne alteres,
E que le hodie accolla le passato con le memoria, e le futuro con un ardente desiderio.»
*****

Re lo Bon e lo Mal

Un ab le ancianos del citate diceva: «Parla ad nos re lo Bon e re lo Mal.»
Ille respondeva:
«Io pote parlar re lo bon in vos, sed re lo mal io pote dicer nihil.
Quid es lo mal, sinon lo bon torturate per su fame e su sete?
Quando lo bon ha fame, illo cerca qualcosa pro mangiar, mesmo in le obscur cavernas, e quando illo ha sete illo bibe, mesmo morte aquas.
Vos es bon quando vos vos mantene in le unitate con vos ipse.
Sed si vos non es in iste unitate, vos malgrado isto non es mal.
Un dividite casa non es un spelunca de brigantes; solo es un dividite casa.
Un nave sin governaculo pote errar sin scopo inter periculose scolios e tamen nunquam faller.
Vos es bon quando vos vos effortia donar ab vos ipse,
Sed vos non es mal si vos cerca acquirer profito.
Acquirente profito, vos es simile ad radice le qual adhere al terra e suge su sino.
Certo le fructo non pote dicer al radice: “Sia como me, matur e plen, e semper generose per tu abundantia.”
Nam le fructo besonia donar, assi como le radice besonia reciper.
Vos es bon quando in vostre discurso vos es in plen luciditate.
Sed vos non es mal si vos confusemente balbutia in vostre somno.
Un discurso, mesmo vacillatori, pote fortificar un hesitante lingua.
Vos es bon quando vos cammina verso vostre scopo con pede firme e le passo ben hardite.
Sed si vos va illac titubante, vos non es mal.
Mesmo istes qui tituba non va retro.
Vos qui es forte e rapide, guarda vos ab titubar coram le stropiatos como signo de bontate.
Vos es bon in plure manieras, e quando vos non lo es, isto non significa que vos es mal,
Solo que vos flana e otia.
Es infelicia que le cervos non pote inseniar le rapiditate al tortucas.
In vostre desiderio de un gigante io se trova vostre excellentia, e iste desiderio jace in cata uno ab vos.
Sed pro alicunos iste desiderio es un torrente se hastante impetuosemente verso le mar, ducente le secretos del collinas e le cantos del foreste.
Pro alteres, es un rivo con le superfacie plan le qual se perde in angulos, in meandros e se mora illac, ante illo attinge le costa.
Sed que iste qui experi ardente desiderio non dice ad iste cuje desiderio es tepide: “Quare tu es tanto lente e tanto hesitante?”
Nam istes qui son vermente bon non pete ad istes qui son nude: “Ubi es tu vestimento?”
Nec ad istes qui non ha tecto: “Quid eveniva ad vostre casa?”»
*****

Re le Prece

Un prestressa tunc diceva: «Parla ad nos re le Prece.»
Ille assi respondeva:
«Vos preca in vostre affliction e dum le hora de vostre besonio. Que vos etiam precar in le plenitude de vostre gaudio e dum le jornos de abundantia.
Quid es le prece sinon un dilatation de vostre esser in le vivente ethere?
Si es pro vostre conforto que vos versa vostre tenebras in le spatio, es etiam pro vostre placer que vos diffunde le alba ab vostre corde.
E si vos non pote retener vostre lacrimas quando vostre anima voca vos al prece, illo deberea sporonar vos itero e itero, malgrado vostre planctos, usque quando vos comencia rider.
Quando vos preca, vos vos eleva pro cruciar in le aeres istes qui preca in le mesme hora e que, excepte in le prece, vos nunquam poterea incontrar.
Ergo, que vostre visita ad iste invisibile templo solo sia pro le ecstase e le dulce communion.
Nam si vos entra in le templo solo pro mendicar, vos nihil obtenera,
E si vos entra illac pro vos humiliar, vos non sera relevate,
O mesmo si vos entra pro rogar le beneficio de alteres, vos non sera audite.
Solo suffice penetrar in le invisibile templo.
Io non pote docer ad vos como precar per parolas.
Deo solo ascolta vostre parolas solo si Ille los pronuncia Ille ipse tra vostre labios.
E io non pote docer ad vos le prece del mares e del forestes del montanias.
Sed vos qui nasceva ab le montanias e ab le forestes e ab le mares, vos pote trovar lor prece in vostre cordes,
E si vos vole ben prestar le aure al quietude del nocte, vos los audirea dicer in silentio:
“Nostre Deo, Vos qui es nostre me alate, es Vostre voluntate in nos le qual ordina.
Es Vostre desiderio in nos le qual desira.
Es Vostre pulsion in nos le qual transforma nostre noctes, le quales son Vostre, in jornos le quales etiam son Vostre.
Nos pote peter ad Vos nihil, nam Vos cognosce nostre besonios ante mesmo que illi existe in nos.
Vos es nostre besonio; e donante plus ab Vos ipse, Vos dona ad nos toto.”»
*****

Re le Placer

Tunc un eremita qui veniva al urbe un vice per anno se avantiava e diceva: «Parla ad nos re le Placer.»
E ille respondeva:
«Le placer es canto de libertate,
Sed illo non es le libertate.
Illo es le florition de vostre desiderios,
Sed non lor fructos.
Illo es un profundor vocante un altor,
Sed nec abysmo, nec summitate.
Illo es le incaviato prendente su involo,
Sed non le spatio le qual cinge lo.
Ita, vero, le placer es canto de libertate
E io amarea audir vos cantar lo con le plenitude del corde; il tamen non volerea que vos perde vostre cordes in iste canto.
Alicunos, inter vos juvenes, perseque le placer qua fin per se ipse. On judica les e on reprimenda les.
Io vole nec judicar les, nec reprimendar les. Io solo volerea que illi cerca.
Nam illi trovara le placer, sed non solo le placer.
Le placer ha septe sorores, e le minus belle ab illas es plus belle quam le placer.
An vos non cognosce le conto del homine qui fodeva le terra pro extraher ab illo radices e trovava un thesauro?
E alicunos, inter vos ancianos, memora re lor placeres con regret, como qua faltas committite dum ebrietate.
Sed le regret es obscuration del spirito, non su punition.
Illi deberea memorar re lor placeres con gratitude, como qua messe de estate.
Tamen, si le regret apporta ad illi conforto, que illi sia confortate.
Il ha inter vos qui son nec assatis juvene pro cercar, nec assatis vetule pro memorar:
E in lor pavor del questa e del memoria, illi se refusa omne placer, timente negliger le spirito o offender lo.
In lor renunciamento ipse es lor placer.
Assi illi trova, etiam illi, un thesauro, quanquam illi fode le solo per manos tremente, pro excavar radices.
Sed dice ad me, quem poterea offender le spirito?
An le rossiniolo offende le quietude del nocte, an le luciola offende le stellas?
An vostre flamma o vostre fumo sera fardo pro le vento?
An vos pensa que le spirito es un stagno quem vos pote perturbar con un baston?
Subinde, negante le placer vos solo accumula le desiderio in le remote locos de vostre esser.
Qui sape si le reprimito de hodie non attende deman?
Vostre corpore, illo, cognosce su hereditate e su juste besonio e non volera esser decipite.
Vostre corpore es un harpa pro vostre anima.
Es vostres selecto haurir ab illo canor musica o discordante sonos.
E nunc vos vos demanda: “Como nos distinguera in le placer lo que es bon ab lo que non es?”
Vade in vostre campos e vostre jardines. Illac, vos discoperira que colliger le nectare ab le flor es le placer del apicula,
Sed etiam que es le placer del flor donar su nectare al apicula.
Pro le apicula, le flor es fontana de vita,
E pro le flor, le apicula es messagero del amor.
Pro ambes, apicula e flor, donar e reciper le placer es un besonio e un ecstase.
Populo de Orphalese, sia in vostre placeres tal como le flor e le apicula.»
*****

Re le Beltate

E un poeta diceva: «Parla ad nos re le Beltate.»
E ille respondeva:
«Ad ubi vos cerca le beltate e como vos lo trovara, si illo non es vostre cammino e vostre guida?
E como vos parlara re illo si illo non es le texitrice de vostre discursos?
Le contudites, le affligites dice: “Le beltate es dulce e bon.
Tal como un juvene matre, intimidate per su proprie gloria, illa passa inter nos.”
Le passionates dice: “Non, le beltate es cosa de potentia e de terror.
Illo succute le terra sub nostre pedes, como le tempesta, e le celo super nostre capites.”
Istes qui son lasse e exhauste dice: “Le beltate es dulce murmures. Illo parla in nostre spirito. Su voce cede ad nostre silentios como un debile luce pro timor coram le umbra.”
Sed le tormentatos dice: “Nos audiva lo que critava in le montanias,
E con su critos ad nos perveniva le martellamento del ungulas, le battimento del alas e le rugito del leones.”
Dum le nocte, le vigilatores del citate dice: “Le beltate se levara ab le Oriente con le alba.”
E ad mediedie, le laboratores e istes qui marcha sur le camminos dice: “Nos lo videva, in le fenestras del poner del sol, se inclinar sur le terra.”
Istes qui in hiberno remane prisionero del nives dice: “Illo venira con le primavera, volteante super le collinas.”
E per le canicula de estate, le falcatores dice: “Nos lo videva dansante con le folios autumnal e nos appercipeva floccos de nive in su capillos.”
Omne isto, vos diceva lo re beltate,
Sed in realitate non es re illo del qual vos parlava, sed re vostre dissatisfacte besonios.
Le beltate non es un besonio, sed un ecstase.
Illo non es un assetate bucca, nec un vacue mano que se extende,
Sed un inflammate corde, un incantate anima.
Illo es nec le imagine quem vos volerea vider, nec le canto quem vos volerea audir,
Sed un imagine quem vos vide, mesmo con le claudite oculos, un canto quem vos audi, mesmo con le sigillate aures.
Illo non es lympha in le sulcos del cortice, nec ala sasite per ungula,
Sed jardin semper florite e grege de angelos, eternemente in volo.
Gente de Orphalese, le beltate es le vita que disvela su sancte facie.
Quanto ad vos, vos es le vita e vos es le vela.
Le beltate es le eternitate que se contempla in un speculo,
Sed vos, vos es le eternitate, vos es le speculo.»
*****

Re le Religion

Un vetule prestre diceva: «Parla ad nos re le Religion»
E ille respondeva:
«An io parlara re qualcosa altere hodie?
An le religion non es omne acto e omne reflexion?
E lo que nec action nec reflexion, sed un stupefaction e un surprisa semper irrorante in le anima, mesmo quando le manos talia le petra o prepara le mestiero?
Qui saperea disjunger su fide ab su actos, o su conviction ab su occupationes?
Qui pote extender su horas coram se, dicente:
“Isto es pro Deo e isto es pro me; isto es pro mi anima, e isto pro mi corpore?“
Omne vostre alas son alas le quales succute le spatio, vidente ab un se ad un altere se ipse. Iste qui porta su moralitate como su maxime belle habitos serea melio denudate.
Le vento e le sol non cribrara su cute per foramines.
E iste qui regula su conducta secundo le ethica imprisiona le ave cantator de su esser intra un cavia. Le maxime libere canto non pote passar tra barras e barrieras de filo spinose.
E iste pro qui le culto es un fenestra quem on pote tanto ben aperir que clauder non itero visitava le casa de su anima cuje fenestras son aperte ab le alba usque le alba.
Vostre vita quotidian es vostre templo e vostre religion. Cata vice quando vos penetra illac, prende con vostre integre esser.
Apporta le aratro, le forgia, le mallette e le lut, cosas quem vos modellava pro vostre besonio o pro vostre delecto.
Nam, in le sonio, vos non pote vos elevar preter vostre vincimento, nec faller plus basso quam vostre insuccessos.
E prende omne homines con vos nam, in le adoration, vos non pote volar plus alto quam lor speros, nec vos humiliar plus basso quam lor desperos.
E si vos vole cognoscer Deo, ergo non sia iste qui solve le enigmas.
In su loco, reguarda presso vos e vos Le videra ludente con vostre infantes.
Reguarda in le spatio, vos Le videra marchar in le nubes, extendente Su bracios in le fulgure e recadente in pluvia.
Vos Le videra surrider in le flores, postea Se elevar e agitar le manos in le arbores.»
*****

Re le Morte

Tunc Almitra prendeva le parola: «Nunc nos volerea vos interrogar re le Morte.»
E ille respondeva:
«Vos volerea cognoscer le secreto del morte.
Sed como vos lo trovarea si vos non lo cerca in le corde del vita?
Le strige, cuje oculos percia le nocte sed son cecate per le jorno, non pote disvelar ad vos le mysterio del lumine.
Si vos vermente desidera vider le spirito del morte, aperi largemente vostre corde al corpore del vita,
Nam le vita e le morte son un, como le fluvio e le mar son un.
In le profundores de vostre spiritos e de vostre desiderios jace vostre silentiose cognoscentia re le altere mundo;
E tal como le semines le quales sonia sub le nive, vostre corde sonia re le primavera.
Habe confidentia in le sonios, nam in illos se dissimula le porta del eternitate.
Vostre pavor del morte solo es le tremulamento del pastor erecte coram le rege le qual se appresta poner le mano sur ille pro le honorar.
Detra iste fremitos, an le pastor non se gaude tosto portar le marca del rege?
E tamen, an ille non ha plus conscientia re su tremulamento quam re su gaudio?
Quid es morir, sinon remaner nude in le vento e se funder in le sol?
E quid es cessar de spirar, sinon liberar su sufflo ab su incessante mareas, a fin que illo pote se elevar, se florescer e cercar Deo sin restrictiones?
Vos debe biber al riviera del silentio ante poter vermente cantar.
Es necesse ad vos attinger le summitate del montania ante comenciar scander.
E quando le terra petera vostre membros, solo tunc vos potera vermente dansar.»
*****

Le adeos

Nunc le vespere esseva illac.
Almitra le prophetessa diceva: «Benedicite sia iste jorno, iste loco e vostre spirito le qual parlava.»
Ille respondeva: «An es io qui parlava?
An io etiam ascoltava?»
Postea ille descendeva le grados del Templo, e le integre populo le sequeva. Ille attingeva su nave e ascendeva sur le ponte.
De novo ille se tornava verso illi e diceva per forte voce:
«Populo de Orphalese, le vento ordina ad me quitar vos.
Quanquam mi haste sia minus grande quam iste del vento, io debe partir.
Nos le viagiatores, semper in questa del cammino le maxime solitari, nos nunquam comencia le jorno illac ubi finiva le die previe; e le alba nunquam trova nos illac ubi le crepusculo nos lassava.
Mesmo quando le terra dormi, nos viagia.
Nos es le semines de un tenace planta; es in le maturitate e le plenitude del corde que nos es offerite al vento e dispergite.
Breve esseva mi jornos inter vos, e plus breve itero le parolas quem io pronunciava.
Sed si mi voce debe receder in vostre aures, si mi amor debe se evanescer in vostre memoria, tunc io revenira,
E io parlara ad vos con corde itero plus ric e con labios plus devote al spirito.
Ita, io revenira con le marea,
E mesmo si le morte me cela, mesmo si le grande silentio me inveloppa, io essayara de novo attinger vostre comprehension.
E mi questa non sera van.
Si lo que io diceva es ver, iste veritate se revelara per un voce itero plus clar e per parolas itero plus proxime de vostre pensatas.
Io parti con le vento, populo de Orphalese, sed non pro faller in le vacuo.
E si iste jorno non marca le efflorescentia de vostre besonios e de mi amor, que illo tunc sia le promissa pro un altere jorno.
Le besonios del homine cambia, sed non su amor nec su desiderio vider su besonios satisfacite per iste amor.
Ergo sape que ab le grande silentio io revenira.
Le bruma le qual se dissipa al alba, abandonante detra illo le rore tra le campos, se elevara, formara un nube e recadera in pluvia.
E simile al bruma io esseva.
In le calma del nocte, io percurreva vostre stratas, e mi spirito entrava intra vostre casas.
Vostre battimentos de corde echoava in mi corde, vostre sufflo caressava mi visage, e omnes, io cognosceva vos.
Ita, io cognosceva vostre gaudios e vostre afflictiones, e in vostre somno vostre sonios esseva mi sonios.
Inter vos, io subinde esseva tal como un laco inter le montanias.
Io reflecteva vostre cymas, le curvas de vostre scarpas, e mesmo le grege de vostre pensatas e de vostre desiderios.
E verso mi silentio veniva in rivos le riso ab vostre infantes, e le ardor ab vostre juvenes, in rivieras.
E quando illi attingeva mi profundores, iste rivos e iste rivieras continuava cantar.
Sed usque me veniva qualcosa itero plus dulce quam le riso e plus grande quam le desiderio.
Esseva vostre parte de lo infinite;
Esseva le immense homine in le qual vos es omnes solo le cellulas e le tendones;
Iste in le canto del qual omne vostre cantos solo son mute pulsation.
Es in iste immense homine que vos es immense,
E es vidente le que io videva e amava vos.
Nam qual distantias le amor pote percurrer le quales non sia continite intra iste vaste sphera?
Qual visiones, qual speros pote volar plus alto quam illo?
Ad gigante querco coperite per flores de pomiero resimila le le immense homine qui es in vos.
Su potentia attacha vos al terra, su perfumo subleva vos in le spatio, e su longevitate rende vos immortal.
Tal como un catena, on subinde repeteva lo ad vos, vos es tanto debile como le maxime debile ab vostre anellos.
Sed solo es le medietate del veritate: vos es etiam tanto forte como le maxime forte ab vostre anellos.
Mesurar vos al alno de vostre plus parve action, es evalutar le potentia del oceano per le fragilitate de su scuma.
Judicar vos per vostre insuccessos, es jectar le blasmo sur le saisones pro lor inconstantia.
Ita, vos es un tal oceano.
E quanquam pesante naves arenate sur vostre ripas attende le marea, vos non pote, mesmo si vos es simile ad oceano vos non pote hastar le fluxo e le refluxo.
Vos etiam es tal como le saisones,
E quanquam vostre hiberno nega vostre primavera,
Le primavera le qual jace vos surride in su somnolentia e non es offendite.
Non crede que io assi parla a fin que vos pote dicer le un le altere: “Ille se monstrava laudatori re nos. Ille solo videva in nos lo bon.”
Io solo exprime per parolas lo que vos jam sape in pensata.
E quid es le cognoscentia in parolas, sinon le umbra del cognoscentia sin parolas?
Vostre pensatas e mi parolas son le undas de sigillate memoria le qual conserva le tracia de nostre heri,
Del ancian jornos quando le terra itero habeva conscientia re nec nos nec illo ipse,
E del noctes quando le terra esseva forgiate in le chaos.
Sagios veniva offerer ad vos lor sagessa. Ego, io veniva prender ad vos vostre sagessa.
E vide! Io trovava plus grande quam le sagessa:
Un flammante spirito qui introduce intra vos semper plus ab illo ipse.
Dum vos plora, incaute re su expansion, re le deperimento de vostre jornos.
Es le vita in questa de vita in corpores espaventate per le tumba.
Il non ha tumbas hic.
Iste montanias e iste planas son un cuna e initios.
Cata vice quando vos passa presso le campo ubi vos sepeliva vostre ancestres, reguarda ben, e vos videra vostre infantes dansar con vos le mano in le mano.
Vero, vos subinde lassa libere curso ad vostre gaitate sin saper lo.
Alteres veniva facer ad vos, ad qui vos donava ricchessas, poter e gloria in excambio de auree promissas, facite al detrimento de vostre fide.
Io faceva ad vos minus quam un promissa, e malgrado isto vos esseva itero plus generose con me.
Vos donava ad me un sete de viver itero plus profunde.
Non existe sin dubita plus belle dono ad un homine quam lo le qual transforma omne su scopos ad in comburente labios e tote su vita ad in fontana.
Illac reside mi honor e mi recompensa:
Cata vice quando io veni appaciar mi sete al fontana, io trova ibi le vive aqua illo ipse assetate,
E illo me bibe dum io lo bibe.
Alicunos ab vos me judicava nimis fer o nimis timide pro reciper donos.
De facto, io es nimis fer pro acceptar un salario, sed non un dono.
Quanquam io mangiava bacas in le collinas quando vos haberea volite me invitar ad vostre tabula,
E dormiva sub le portico del templo quando vos haberea voluntarimente recipite sub vostre tecto,
Vostre tenere sollicitude re mi jornos e mi noctes rendeva le alimentos dulce pro mi bucca e adornava mi somno per visiones.
Pro isto preter toto io vos benedice:
Vos dona multo sin saper que vos dona.
Vero, le bontate le qual se contempla in un speculo se solidifica intra petra,
E le bon action le qual adressa ad illo ipse complimentos fini per resimilar malediction.
Alicunos ab vos me judicava superbe, ebrie re mi proprie solitude,
E diceva: “Ille tene consilio con le arbores del foreste, sed non con le homines.
Ille sede sol al summitate del collinas e reguarda nostre citate ab alto.”
Es ver que io scandeva collinas e percurreva remote locos.
Como io haberea potite vos vider, sinon ab grande altor o ab grande distantia?
Como vero on pote se approximar sin se alontanar?
Alteros inter vos diceva ad me sin recurrer al parolas:
“Estraniero, estraniero, amoroso del interdicite altores, quare vos habita inter summitates ubi le aquilas construe lor nidos?
Quare vos cerca lo inattingibile?
Qual tempestas vos essaya caper intra vostre rete?
E qual phantomatic aves vos perseque in le celo?
Veni e sia un ab nos.
Descende, appacia tu fame con nostre fame, calma tu sete per nostre vino.”
In le solitude de lor animas illi pronunciava iste parolas.
Sed si lor solitude habeva essite plus profunde, illi haberea sapite que io solo cercava le secreto de vostre gaudios e de vostre afflictiones,
Que io solo chassava vostre immense me qui obsede le celos.
Sed le chassator etiam esseva le preda,
E multe sagittas tirate per mi arco visava mi pectore.
Le aeree esser etiam esseva un rampante creatura,
Nam quando mi alas se displicava coram le sol, lor umbra sur le terra esseva un tortuca.
Io, le credente, io etiam esseva le sceptico.
Io subinde figeva mi digito intra mi proprie vulnere pensante que io poterea plus creder in vos e plus cognoscer vos.
Es per iste credentia e per iste cognoscentia que io dice ad vos:
Vos non es prisionero de vostre corpore, nec confinate intra vostre casa o intra vostre campos.
Vostre me habita preter le montanias e circumerra con le vento.
Illo non cerca le calor se applattante sub le sol, nec le securitate fodente foramines intra le tenebras.
Es un libere esser, un spirito qui inveloppa le terra e qui se move in le ethere.
Si iste parolas sembla ad vos vage, non proba clarificar los.
Vage e nebulose es le initio de omne cosa, sed non su fin.
E io desidera que vos memora me qua un initio.
Le vita, e omne lo que vive, es concipite in le bruma, e non in le crystallo.
E qui sape que le crystallo es bruma in ruina?
Quando vos rememorara me, io vole que vos non oblida isto:
Lo que in vos sembla le maxime debile e le maxime hesitante realmente es le maxime forte e le maxime determinate.
An non es vostre sufflo le qual erigeva e roborava le structura de vostre ossos?
E an non es sonio, quem nemo ab inter vos memora haber soniate, le qual edificava vostre urbe e modellava toto lo que se trova in illo?
Si solo vos poteva vider le fluxos e refluxos de iste sufflo vos cessarea vider le ceterum,
E si vos poteva ascoltar le murmure de iste sonio, vos non audirea plus ulle altere sono.
Sed vos non vide, vos non audi, e es ben assi.
Le vela le qual ceca vostre oculos sera removite per le manos que texeva lo,
E le argilla le qual tappa vostre aures sera perciate per le digitos que impastava lo.
Tunc vos videra.
E vos audira.
Tamen, vos non regrettara haber cognoscite le cecitate e le surditate.
Nam celle jorno vos cognoscera le celate scopos de omne cosas.
E vos benedicera le tenebras tanto como vos benedicerea le lumine.»
Post haber pronunciate iste parolas, ille reguardava circum se e videva le pilota del nave qui se teneva al timon, observante alternemente le inflate velas e le horizonte.
Tunc ille diceva:
«Qual patientia possede le capitano de mi nave!
Le vento suffla, le velas treme;
Mesmo le governaculo reclama que on lo dirige;
Sed mi capitano patientemente respecta mi silentio.
Mi marineros, qui audi le choro del grande largo, etiam me ascoltava patientemente.
Sed illi non attendera plus longemente.
Io es preste.
Le fluvio attingeva le mar, e itero un vice le gigantesc matre preme su filio contra su sino.
Adeo, populo de Orphalese.
Iste jorno es finite.
Illo se claude sur nos assi como le flor de nenuphar sur su cras.
Lo que esseva hic donate, nos lo guardara.
Si isto non suffice, tunc nos nos reunira de novo, e insimul nos tendera nostre manos verso le donator.
Non oblida que io revenira verso vos.
Cito, io sentira un ardente desiderio reassemblar le pulvere e le scuma pro formar un altere corpore.
Cito, post un momento de reposo in le vento, un altere femina me parturira.
Adeo ad vos e al juventute quem io passava inter vos.
Esseva solo heri que nos nos incontrava in un sonio.
Vostre cantos interteneva mi solitude, e con vostre desiderios io edificava un turre in plen celo.
Sed nunc le somno fugiva ab nos, nostre sonio se compleva, e le alba passava.
Mediedie se approxima, nostre lanuginose somno cedeva su placia al radiose jorno, e nos debe nos separar.
Si, in le crepusculo del memoria nos debe un jorno nos retrovar, de novo nos parlara insimul e vos cantara ad me un plus profunde canto.
Si nostre manos se crucia in un altere sonio, nos edificara un altere turre in le celo.»
Dum ille diceva iste parolas, ille faceva signo al marineros, qui presto levava le ancora, laxava le ammarras e vogava in direction del est.
Un crita surgeva ab le populo como ab un unic corde, se elevava in le penumbra e esseva transportate sur le mar tal como un concerto de trompettas.
Sol Almitra remaneva silentiose sequente le nave per le oculos usque quando illo se evanesceva in le bruma.
Quando le populo se dispergeva, illa restava sol sur le dica rememorante in su corde lo que ille justo diceva:
«Cito, post un momento de reposo sur le vento, un altere femina me parturira.»

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: